Nederbeat - A-Z index

   Rob Hoeke (+group)
Haarlem, Holland

Rob Hoeke - Piano / zang

John Schuursma - Gitaar

Frans Hoeke - Zang / gitaar

Willem Schoone - Bas / zang

Martin Rudelsheim - Drums

 

Rob Hoeke (geb. 9-1-1939) raakt al op jonge leeftijd gefascineerd door de boogie woogie. Op zijn zeventiende formeert hij zijn eerste Boogie Woogie Quartet, dat naast hemzelf bestaat uit zijn broer Paul Hoeke op drums, Kees Kuypers op bas en Wim Bitters op gitaar. Met dit gezelschap behaalt Hoeke in 1959, 1960 en 1962 de tweede plaats tijdens het Loosdrecht Jazz Concours in de categorie old style jazz. In 1963  resulteert het succes in Loosdrecht tot een platencontract met Philips.

Geïnspireerd door de Britse rhythm & blues-bands als die van Manfred Mann en de Rolling Stones formeert Hoeke in 1965 een tweede band, de Rob Hoeke Rhythm & Blues Group. Hierin dient de boogie nog slechts als basis voor een mix van blues en beat. De Rhythm & Blues Group wint het al snel in populariteit van het Boogie Woogie Quartet, hoewel Hoeke ook in die hoedanigheid platen blijft maken. Hoeke verwerft ook faam over de grenzen. Zo speelt hij als voorprogramma tijdens de eerste tournee van de Rolling Stones door Zweden en leert hij mondharmonica spelen van Brian Jones. Ook de platen van de groep doen het goed. De singles Margio en When People Talk worden hits.

Met Drinking On My Bed, gezongen door zijn neef Frans Hoeke, voegt Hoeke wederom een hit aan zijn oeuvre toe. Celsius 232/b is de opvolger van van Save Our Souls. Robby's Saloon is weer een onvervalst boogie woogie-album. Ook worden er platen in Amerika uitgebracht. Hoeke is inmiddels een nationale bekendheid met eigen televisie- en radioprogramma's voor de AVRO. Ook in Scandinavië is hij bijzonder populair. Het nummer Down South, dat al jaren op Hoeke's repertoire staat en al eens eerder op single is verschenen, wordt een grote hit.

Met collega-pianist Hein van der Gaag maakt Hoeke het album Four Hands Up. Samen spelen ze op 23 juni in het Belgische Knokke tijdens een BRT-televisieprogramma dat in zeven landen wordt uitgezonden. Aansluitend verzorgt de pianist optredens in Belgie en Duitsland. Everybody Tries, Gettin' Higher, Next world war en That's the boogie zijn de laatste hits van de Rob Hoeke Rhythm & Blues Groep. In de jaren daarop daalt Hoeke's populariteit, omdat hij weigert zijn muziek aan te passen aan de veranderende tijdgeest.

In de zomer van 1999 wordt bij Rob Hoeke maagkanker geconstateerd. Op 22 augustus geeft hij een emotioneel afscheidsoptreden in café Langs De Lijn in Bussum. Gastspelers daarbij zijn onder meer Herman Brood, Harry 'Cuby' Muskee, Eelco Gelling, Kaz Lux en Jan Akkerman. Met o.a. zijn zoons Ruben Hoeke (gitaar) en Eric (drums) neemt Hoeke nog een cd op. Op 6 november overlijdt hij in zijn woonplaats Krommenie. Zoon Ruben Hoeke vormt enkele jaren later samen met Boris van der Lek de Ruben Hoeke Bluesband.

 

Jaar Titel
1963 EP Swanee river boogie / Jungle boogie +2
Rob Hoeke (+group)
1964 Screamin' / Tony's blues
Rob Hoeke (+group)
1965 Boogie woogie stomp / Swanee river boogie
Rob Hoeke (+group)
1965 Down south / Part 2
Rob Hoeke (+group)
1966 O baby please / So blue because of you
Rob Hoeke (+group)
1966 Margio / Rigmore
Rob Hoeke (+group)
1966 When people talk / Rain, snow, misery
Rob Hoeke (+group)
1966 When people talk / Rain, snow, misery (different sleeve)
Rob Hoeke (+group)
1967 What is soul / Down here
Rob Hoeke (+group)
1967 Don't ask me what I say / Baby don't go
Rob Hoeke (+group)
1968 Drinking on my bed / P-kick boogie
Rob Hoeke (+group)
1968 Try to realize / It won't be long (helaas niet in collectie)
Rob Hoeke (+group)
1968 Lying in the grass / Don't feel ashamed
Rob Hoeke (+group)
1968 For my little gringo / Swinging clock boogie
Rob Hoeke (+group)
1969 Double cross woman / Babe, I wanna leave you
Rob Hoeke (+group)
1970 Next world war / Walking down the railroad
Rob Hoeke (+group)
1971 Everybody tries / Concentration
Rob Hoeke (+group)